قمارباز

۱)چند روز گدشته را در قم گذراندم.البته بر وبچه هايی که مرا می شناسند می دانند آدم مذهبی به معنای رايجش نيستم و کسی باور نمی کند به قصد زيارت به قم رفته باشم.نمی دانم شما هم تا حالا قم رفته ايد.جو مذهبی سنگينی دارد.بخصوص از نظر حجاب خانمها.شايد تعداد خانمهای با پوشش معمولی شهرهای ايران که در قم ديدم به ده نفر هم نرسد.يک جامعه ظاهرا پاستوريزه ساخته اند اما هر وقت در خيابانهای قم قدم ميزدم خبر چند روز پيش روزنامه شرق بدجوری آزارم می داد.راستی يک کافی نت در خيابان چهارمردان قم بود که برای وارد شدن به آن بايد کفشت را در می آوردی چون کف کافی نت موکت بود.
۲)بازی ديروز ايران و عمان را ديديد؟ايران در نيمه اول ۲-۰ عقب افتاد اما در نيمه دوم بازی را مساوی کرد.وقتی ايران ۲گل عقب بود رحمان رضايی و علی بداوی دو مدافع تيم ملی با هم درگير شدند.همه کسانی که اين صحنه را ديدند شديدا متاثر شدند.من وقتی اين دعوا را ديدم احساس کردم اين تصویر خود ماست :«ايرانيان».همکاری جمعی را بلد نيستيم و در مواقع اضطراب بجای در پيش گرفتن يک تدبير منطقی و پذيرفتن انتقادات به جان هم می افتيم.ما هنوز بلد نيستيم انتقاد کنيم.اين گونه است که رحمان رضايی سر علی بداوی داد می کشد «چه مرگته مدام جا می موني» و دومی جز فحاشی جوابی ندارد.

مثلا نوروز امسال قول داده بودم که قمارباز را مرتبا به روز کنم...اما باز هم نشد.هم بخاطر فشار درسها و هم بخاطر کارهای انجمن.اما حالا که تابستان است سعی می کنم جبران کنم.می دانم قمارباز پس از ماهها رکود خوانندگانش را از دست داده است و بايد دوباره سعی کنم...به هر حال می کوشم. در اين وبلاگ ترکيبی از خاطرات شخصی خودم و نظراتم پيرامون ريشه های توسعه نيافتگی ايران و مسايل سياسی-فرهنگی روز ارائه کنم.

1) ديشب داشتم اخبار ساعت 9شب کانال اول تلويزيون ايران را می ديدم.در بخش اخبار خارجی از حدود 8خبر پخش شده سه تای آنها به فساد اخلاقی اشاره داشت.خبری درباره آزار جنسی زندانيان عراقی در زندان ابوغريب،سپس خبر موارد متعدد روابط جنسی ديپلماتهای غربی با مترجمينشان در افغانستان و خبر بعدی اينکه 10درصد دانش آموزان آمريکايی در مدارس آن کشور مورد سو استفاده جنسی قرار می گيرند.فارغ از اينکه اين اخبار راست باشد يا نه من به عنوان يک بيننده تلويزيونی از اينکه سه خبر متوالی راجع به آزارهای جنسی در کشورهای ديگر می شنيدم احساس تهوع داشتم.رسانه حکومتی با پررنگ نشان دادن اين اخبار جهان بيرون را سرشار از مفاسد اجتماعی نشان می دهد.اين در حالی است که سالها طول کشيد تا دستگاه تبليغاتی ايران متقاعد شد برای پيشگيری از بيماريهايی مانند ايدز بايد صريح و شفاف بود.تاخيری که به قيمت درخطر افتادن منابع انسانی در ايران تمام شد.

2) چندوقت پيش خامنه ای به همدان سفر کرده بود.در سخنرانی روز دومش حرفی زد که تا مدتها سوژه شوخی ما بود. آقا فرمودند «جوانان ما با سعی و کوشش خود 200سال عقب ماندگی علمی کشورمان را هر چه سريعتر و از راههای ميانبر جبران کنند»...آخه راه ميانبر ديگه چه صيغه ايه؟ جالب اينجاست که کلی آدم دارن حقوق می گيرند که متن سخنرانيهای اين آقا را بنويسند.و از اين جالبتر اينکه همچين جمله عجيبی را تيتر خبرهايشان هم کرده بودند.

3) راستی چندماه است که از طرف حکومت ايران از دستيابی دانشمندان ايرانی به فن آوری ساخت سلولهای بنيادين جنينی به عنوان يک تحول بزرگ علمی ياد می شود و خامنه ای هم چند جا به اين قضيه اشاره کرده است.من که در رسانه های مستقل چيزی در اين باره نديدم.هر کی اطلاع قابل اعتمادی داره ما رو بی خبر نذاره.

تصاوير انقلاب برای من چه بود؟مشتی خاطره که بزرگترها تعريف می کنند...آنچه آنها باز می گويند همه شور و هيجان است.برادرم سازماندهنده تظاهرات خيابانی،شاد و سرخوش از شعارها و کوکتل مولوتف ها و خواهرم(بزرگترين خواهرم با هيجان از اولين تظاهراتی که شرکت کرد می گويد و می گويد که فلانی از ترس می لرزيد ولی ما بی خيال خطرها به او می خنديديم.مادرم تعريف می کند که چطور يک شب پدربزرگم نفس زنان و وحشت زده با دسته ای اعلاميه در جامه اش خود را به خانه رساند وپدرم که سردسته همه شان بوده است و کسی نمی توانسته جلوی او از خمينی و جمهوری اسلامی بدگويی کند...اما آنچه من ديدم چيز ديگری بود(من متولد سال شصت و يک هستم)شش ساله بودم که برادرم پوسترخمينی را که از وقتی خودم را شناختم به ديوار خانه مان بود کند و البته خواست دور بيندازد که من با اصرار آنرا گرفتم و به جای امنی در انباری بردم.برای ذهن کودکانه من قابل درک نبود که چرا اين تصوير مقدس را از ديوار جدا کرده اند و تعجبم وقتی بيشتر شد که چندی بعد برادرم در لحظه هايی عصبی رکيک ترين دشنام ها را نثار آخوندها کرد.کم کم ديدم اين تنفر دارد همه گير می شود.همه ناراضی و خسته...انقلاب به دست کسانی پيروز شد که هم اکنون همه زخم خورده و معترض هستند.شايد ذهنيت سياسی من از جايی شکل گرفت که می خواستم بدانم چرا مدافعين انقلاب به مخالفينی سرکوب شده بدل شده اند.

طی سه هفته گذشته مساله ردصلاحيتها و تحصن نمايندگان مجلس توجه فعالين سياسی ايران را به خود جلب کرده است.تحصنی که امروز با استعفای ۱۰۹نماينده خاتمه يافت.هفته پيش در دفتر شورای مرکزی انجمن برنامه ای در جهت بررسی اين تحصن داشتيم.بچه های انجمن دور هم جمع شدند و از صبح تا عصر هم به تدريج فعالين سياسی خوزستان به ما سر می زدند و درباره جنبه های مختلف رد صلاحيتها به گفتگو نشستيم.(البته اسم اين برنامه را گذاشته بوديم تحصن يک روزه!) بحثهای انتقادی خوبی مطرح شد.بعد از اين بحثها اگر بخواهم يک جمعبندی ارائه دهم بايد بگويم تحصن نمايندگان به هر حال يک کار دير هنگام است.اگر اينها در سال79 و در اعتراض به دستور خامنه ای مبنی بر عدم تغيير قانون مطبوعات بست می نشستند مسلما موثر بود چون در آن روزها دولت و مجلس از حمايت بی سابقه مردمی برخوردار بود اما به هر حال الان هم از آنجا که نمی شود سکوت کرد و به نقطه حساس برگزاری يا عدم برگزاری يک انتخابات آزاد رسيده ايم،اين تحصن کار درستی است.ولی الان علاوه بر اينکه مردم مايوس شده اند اصلاح طلبان برای کسب اعتماد جامعه دانشجويی هم کار سختی در پيش دارند.مهمترين دغدغه ذهنی دانشجويان اين است که اصلاح طلبان آيا فقط تاييد صلاحيت نيروهای وابسته به خود را می خواهند يا اينکه واقعا به دنبال برگزاری يک انتخابات آزاد هستند.طی روزها تلاش بسيار زيادی از ناحيه نمايندگان مجلس برای بر طرف کردن اين ترديدها صورت گرفته است.دانشجويان هيچگاه در قبال هزينه هايی که طی چند سال اخير داده اند از حمايت کافی اصلاح طلبان برخوردار نبوده اند.شايد بحران رد صلاحيتها نيروهای سياسی را از خواب بيدار کند تا خود را بيشتر به نهادهای مدنی و مردم نزديک کنند.درباره نتايج اين تحصن و انتخابات مجلس در آينده بيشتر خواهم نوشت.

//

راستی عکس همسر فرهاد را که در نوشته قبلی ام فراموش کرده بودم اينجا گذاشتم.